ΠΕΡΙ ΦΑΣΙΣΜΟΥ Ε'

(Περί φασισμού Ε')

Είναι σαφές το φιλτράρισμα των σχέσεων από την ταξικότητα των κοινωνιών, το οποίο φιλτράρισμα περνά και από μονοπάτια τα οποία αλλοιώνουν αρχικές δομές, δημιουργώντας (κατά καιρούς) τα λεγόμενα “νέα τζάκια”. Από την άλλη, το ότι ο εξουσιασμός αφορά “ενεργητικά” τους “από πάνω”, λειτούργησε και λειτουργεί για κάποιους ως αφροδισιακό  και ως μαρτύριο για κάποιους άλλους, τοποθετώντας ακριβώς απέναντι απ' την αγνότητα της δεσποινίδας - κόρης του φεουδάρχη, την προδιαγεγραμμένα “μαγαρισμένη” κόρη του κολίγου (στην οποία ο φεουδάρχης είχε το περίφημο “δικαίωμα της παρθενιάς”). Κι όσο οι “από κάτω” αντιδρούσαν, τόσο σκληραίναν οι “από πάνω” - μέχρι που αρχικός καπιταλισμός, ερχόμενος και δρώντας τότε θετικά, αποκατέστησε κάποιες ισορροπίες, για να τις ανατρέψει πάλι, μετά την αλλαγή σκυτάλης η οποία έγινε στους πάνω τους ορόφους.

Έτσι, από μια τάση προς την ελευθερία, η ανθρωπότητα επέστρεψε ξανά στην ηθική. Κι από το πρόταγμα της ηθικής, στο ρατσισμό, στη δημιουργία υποκριτικών δομών, στην απομόνωση των διαφορετικοτήτων και φυσικά των αδυνάμων.

Οι σαδιστικοί τρόποι αντιμετωπίσεως των πιο αδύναμων παράγουν επιβεβαίωση της κυριαρχίας και ανωτερότητας των φασιστικών υποκειμένων. Τότε το “αίμα”  αποκτά, εκτός όλων των άλλων, και συμβολισμό αλλά και μνήμη - εξ ου το πρόταγμα της θυσίας (πραγματικής ή σκηνοθετημένης) από τους φασίστες. Στην πραγματικότητα το “κοινό αίμα” δεν συμβολίζει τίποτα διαφορετικό από αυτό που συμβολίζει και η έκφραση “δικός μας”, όταν αυτή ακούγεται από διάφορα κομματικά στελέχη:  σ' αυτή την περίπτωση η ελευθερία δεν λογίζεται και οι καταμερισμοί, μελλοντικά, βάφουνε αρκετές πλατείες και και στρατόπεδα συγκέντρωσης με αίμα “διαφορετικό”, με αίμα “άλλων”.

Ουσιαστικά ο φασισμός χρησιμοποιεί την ηθική, εντείνοντάς την, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο στους ακολούθους του (ζηλωτές) φραγμούς, αλλά και φανατίζοντάς τους. Αυτές οι διαδικασίες, συνήθως, παραβλέπονται απ' τους σχολιαστές (ειδικά τους σύγχρονους) - και η αντίπαλη πλευρά  (η φασιστική) το εκμεταλλεύεται και, από την “θέση” της θρησκευτικής αμαρτίας, περνά σε μια “θέση” τιμωρητικής διαπομπεύσεως των διαφορετικών, φροντίζοντας  να τους φορτώνει με το σύνολο των βαρών που κάνουνε να δυστυχούν τις κοινωνίες. Και μη “δικός μας” γίνεται ο Εβραίος, ο ομοφυλόφιλος, ο ανάπηρος, ο ασθενής, κτλ - βλέπουμε, δηλαδή, ότι ο φασίστας έχει ανάγκη από κάποιο ο οποίος βρίσκεται απέναντι και ο οποίος είναι διαφορετικός, μη έχοντας ο ίδιος (ο φασίστας) τη δυνατότητα να αυτο - καθορίζεται, παρουσιάζοντας Είναι το οποίο είναι ελλειμματικό  - όμως το Εγώ του είν' υπερμέγεθες και είν' αυτό που πρωταγωνιστεί σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ο σχετισμός sex και ηθικής, κατά το παρελθόν και κατά τις προωθημένες χρήσεις της υπέρ - ηθικής από φασίστες έχει δημιουργήσει κατά καιρούς (λόγω των αντιφάσεων) και τραγικά ευτράπελα, όπως:  οι σοδομισμοί ομοφυλοφίλων από μέλη των εθνικοσοσιαλιστικών γερμανικών ταγμάτων εφόδου - τα οποία μάλιστα καμάρωναν για τις πράξεις τους αυτές, αγνοώντας (τραγικά) πως με αυτές τις πράξεις τους αυτές περνούσαν και εκείνοι το κατώφλι της ομοφυλοφιλίας. Δείγμα αυτό της άλογης  και χαοτικής ταυτότητας τους και την αδυναμία τους να σκεφτούν - πόσο πιο πολύ το να παράξουν σκέψη.

Βεβαίως σήμερα, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Η χειραφέτηση των γυναικών, η κοινωνία της πληροφορίας, η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου των λαών (ειδικά στη δύση), άλλαξαν κάπως τις ισορροπίες. Όμως, οι κρίσεις είν' εδώ και ο τζιχαδισμός δεν είναι απλώς ένα επακόλουθο αυτών - συνάμα είναι και απόδειξη της ύπαρξης διαφορών (ταξικών, θρησκευτικών, μορφωτικών και όχι μόνο)· και οι διαφορές δίνουν (όπως είδαμε πιο πάνω) στηρίγματα αναπτύξεως Υπέρ - Εγώ και Ψευτο - Είναι στους επερχόμενους φασίστες.

Μιλάμε, δηλαδή, ξανά για άμυνες των κοινωνιών (των διαμορφωμένους πουριτανικά κοινωνιών) στο άγνωστο που φέρνει το διαφορετικό, το νέο, ο έρωτας, το πάθος  (εντέλει:  η δημιουργία) και, βέβαια, αυτή η αμυντική διαδικασία  δεν είναι άλλο τίποτα παρά ατόφια τραγωδία.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ